Był rok 1532, kiedy zbieranina hiszpańskich konkwistadorów pojawiła się na obrzeżach państwa Inków, najpotężniejszego imperium starożytnej Ameryki. W ciągu paru miesięcy kilku śmiałków, złożona z 62 jeźdźców i 106 rnechurów pod wodzą zawodowego oficera Fransica Pizarra, zdołała wedrzeć się do serca kraju i brutalnie zawładnąć tronem inki. W ciągu niespełna 10 lat wspaniale andyjskie państwo zostało podbite, ograbione ze wszystkiego, a jego mieszkańcy stali się niewolnikami. Silna wewnętrznie Hiszpania potrzebowała im-pulsu, który wzmocniłby narodowego ducha, oraz zastrzyku złota do państwowej kasy, więc z wielką energią skierowała swych żołnierzy ku drugiemu brzegowi Oceanu Atlantyckiego. W roku 1519 Hernán Cortés, dysponując 500 ludźmi i tylko 16 końmi, dokonał podboju bajecznie bogatego LT.Iperfum Azteków w Meksyku. Po skolonizowaniu Panamy konkwistadorzy zaczęli spoglądać łakomym wzrokiem w stronę Oceanu Spokojnego, gdzie spodziewali się znaleźć jeszcze większe bogactwa. W tamtym czasie Peru było znane wyłącznie z mglistych pogłosek, ale siedem lat później dwóch zamożnych żołnierzy z górzystej Estremadury, Francisco Pizarra i Diego de Almagro, poprowadziło ekspedycję wzdłuż zachodniego wybrzeża Ameryki Południowej.