Incas nagrał przebój El Cóndor Pasa (lata 60.). Słowa angielskie były nowe, ale melodia pobrzmiewała przejmującymi dźwiękami ludowej muzyki prekolumbijskiej. Los Incas, którzy zmienili potem nazwę na Urubamba, byli w awangardzie ruchu mającego na celu zachowanie starej kultury Andów i zaprezentowanie jej światu. Obecnie peruwiańskie melodie ludowe rozbrzmiewają w nastrojowych restauracyjkach lub europejskich salach teatralnych, wykonywane przez conjuntos folklóricos z dala od jej twórców, którym ta muzyka towarzyszy w prostych czynnościach dnia codziennego. Muzykę słychać wszędzie. Dobiega z rogów ulic - wykonywana przez lokalnych grajków, niekiedy bardzo utalentowanych, dla których jest źródłem skromnego zarobku. Jej dźwięki płyną z wiosek - gdzie rozmaite pod względem artystycznym zespoły towarzyszą świętom rodzinnym i publicznym, występom tanecznym czy festiwalom, a także z hal górskich - gdzie samotni pasterze wygrywają rzewne melodie.

Dawne tradycje.
W kulturze kraju, który jeszcze całkiem niedawno nie znał języka pisanego, wszystko co wiąże się z muzyką, a więc instrumenty, melodie i słowa pieśni, pochodzi z tradycji poezji mówionej. Jej korzenie tkwią głęboko w czasach prekolumbijskich. W prastarych ruinach i grobowcach wzdłuż wybrzeży Peru odnaleziono gliniane fletnie Pana i piszczałki, których harmonika odbiega znacznie od europejskich standardów. Wciąż zresztą bywają porzucane przez huaąueios (zło-dzieje grobów) plądrujących miejsca pochówku w poszukiwaniu złota, tkanin i ceramiki. Inkowie przejęli od podbitych ludów różnorakie instrumenty dęte, flety i fletnie wszelkich typów i wielkości, jak również trąbki z konchy i bębny wykonane ze skóry andyjskiej pumy.