Na długo przed powstaniem imperium Inków Peru było ojczyzną kwitnącego rzemiosła. Świadectwem wysokich umiejętności dawnych mistrzów są wspaniałe tkaniny, w które zawinięte były mumie z Paracas, wyroby złotnicze ludu Chimu z północy czy też zdumiewająca, realistyczna w wyrazie ceramika epoki Mochica. Jedynie w głębi kraju, w górach, gdzie panowały ciężkie warunki, sztuka garncarska nie osiągnęła mistrzostwa, choć naczynia portretowe i grobowe wytwarzane przez plemiona Huari z okolicy jeziora Titicaca są godne uwagi. Także obróbka metali podniesiona była do rangi sztuki na długo przed przybyciem Hiszpanów. Na szczęście upadek państwa Inków nie spowodował zaniku tradycji artystycznych i do dnia dzisiejszego wytwory rękodzielnicze, czasem w niezmienionej od wieków formie, a niekiedy uwspółcześnione, są produkowane i sprzedawane na terenie całego Peru.

Sztuka antyczna.
Rękodzieło pełniło rozmaite funkcje w życiu dawnych cywilizacji, które nie znały pisma. Kubki z epoki Mochica służyły nie tylko do picia, ale opowiadały historie o wydarzeniach zarówno co-dziennych, jak i uroczystych. To dzięki wspaniałej ceramice uczeni mogli poznać, jakie choroby nękały lud Mochica, stwierdzić, że kradzież była karana ucięciem ręki (co więcej, przestępcy po odbyciu kary i pokuty otrzymywali protezy!) oraz że istniały proste metody zapobiegania ciąży. Także tkaniny Indian Ajmara dawały bogaty obraz ich życia codziennego. Niektóre wzory określały pozycję społeczną noszącego dany strój; inne były produkowane z myślą o konkretnym święcie, a jeszcze inne miały przekazywać istotne dla wspólnoty wiadomości.